เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของ
 
 
.
.
.
.
 
จดหมายจาก ลิซถึงท่านอา
นำส่งโดย พิราบสื่อสารแฟนซี
 
 
------------------------------------------------------------------------------
 
วันที่ xx-yy-zz


ถึงท่านอา
 
    สวัสดีครับท่านอา สบายดีไหมครับ ข้าต้องขอบคุณท่านจริงๆสำหรับตั๋วเรือสุดหรูหราไฮโซนั่น ซึ่งลำพังตัวข้าเองคงไม่มีปัญญาหาตั๋วเรือระดับนั้นได้แน่  ข้าคิดว่าท่านคงจะทราบดีอยู่แล้ว(เพราะท่านเป็นคนส่งตั๋วนั่นมาให้ข้าเองนี่นะ) เรือนั่นพาข้าไปที่เดโซโลครับ เกาะนั่นเรียกได้ว่าเป็นความฝันของนักล่าสมบัติแทบทุกคนเลยก็ว่าได้ ซึ่งส่วนนี้ข้าคงต้องหลับหูหลับตาขอบคุณท่านไป แม้จะรู้อยู่แก่ใจดีว่าเบื้องหลังตั๋วนั่นมันมีอะไรบางอย่างมากกว่าคำว่า ของชดเชย ซ่อนอยู่ก็ตาม

    ที่นั่นข้าเจออะไรหลายอย่างครับ ซึ่งข้าอยากให้ท่านมาพบข้าสักครั้งเพื่อฟังเรื่องราวทั้งหมด แต่ถ้าข้าบอกให้ท่านมาแค่นั้น น้ำหน้าอย่างท่านคงไม่ยอมมาพบข้าแต่โดยดีแน่ ดังนั้นข้าจะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ท่าฟังคร่าวๆก่อนนะครับ

    หลังจากที่เรือนั่นพาข้าโซซัดโซเซฝ่าพายุมาถึงเดโซโลได้โดยสวัสดิภาพ ข้าก็เป็นอันต้องนอนหมดสภาพอยู่ริมหาดเป็นนานด้วยความเมาเรือ ซึ่งในเวลานั้นเองทำให้ข้ามีเวลาสังเกตผู้ร่วมทางคนอื่นๆ และดูเหมือนว่าแต่ละคนที่มานั้นจะมีจุดประสงค์ร่วมกันเป็นหนึ่งเดียว ซึ่งข้าคิดว่าน่าจะเป็นการตามหาอะไรบางสิ่ง เพราะเมื่อลงเรือมาแล้วทุกคนต่างเริ่มต้นออกเดินไปตามทางของตน ไม่มีใครทับเส้นทางใคร

    ข้าออกเดินทางหลังสุด(คิดว่านะ) เนื่องจากข้ายังฟื้นตัวได้ไม่เต็มที่และไม่พร้อมจะเข้าไปบุกป่าดงหรือขึ้นเขาลงห้วยที่ไหน ข้าจึงออกเดินไปตามชายหาด เพื่อสำรวจสภาพของเกราะคร่าวๆก่อน

    เกาะเดโซโลนั่นเป็นเกาะที่สวยงามทีเดียว โดยเฉพาะชายหาดยาวสุดลูกหูลูกตานี่ ถ้าไม่มีน้ำวน หรืออะไรประหลาดๆโผล่มาอีกล่ะก็ ข้าคิดว่าอีกไม่นานคงกลายเป็นแหล่งท่องเที่ยวยอดนิยมได้ ข้าเจอแม่น้ำสายหนึ่งที่ปลายหาดยาวเหยียดนั่น คะเนจากสภาพโดยรอบแล้วคิดว่ามันน่าจะตัดตรงผ่านป่าไปถึงภูเขาได้ เสียดายที่ข้าไม่มีโอกาสพิสูจน์เพราะหลังจากตัดสินใจไต่ตามหินข้างๆแม่น้ำไปได้สองสามก้าว ข้าก็มีอันต้องร่วงลงไปเริ่มต้นใหม่ที่ปากแม่น้ำ เอาเป็นว่าข้าโดนน้ำพัดกลับไปเริ่มใหม่ล่ะนะ

    ข้าพยายามกับเส้นทางเดิมอีกครั้งก่อนที่จะตัดใจและเดินไปอีกทางในการโดนพัดออกทะเลเป็นรอบที่สอง ซึ่งก็ดูเหมือนว่าข้าจะไม่มีดวงในการเดินเล่นริมหาด เพราะเมื่อข้าเลี้ยวพ้นเหลี่ยมเขาแรก ข้าก็เป็นอันต้องรีบหนีเข้ารกเข้าพงไปเพราะโดนเสือดำวิ่งไล่ เอาเป็นว่าข้าหลงเข้ามาในป่าเป็นที่เรียบร้อย

    มาถึงตอนนี้ท่านอาจจะคิดว่ามันไม่มีอะไรน่าสนใจ แต่เรื่องจริงๆมันเริ่มก็ตรงที่ข้าหลงเข้ามาในป่านี่แหละครับ ที่นั่นข้าเจอครึ่งสัตว์เม่นครับ มันตัวสั่นหงึกๆท่าทางหวาดกลัวอะไรบางอย่าง ข้าหันดูรอบตัวว่ามีอะไรน่ากลัวอยู่ใกล้ๆรึเปล่า แต่เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไร ข้าจึงต้องสรุปเอาเองอย่างปวดใจว่าเจ้าเม่นน้อยๆนี่กำลังกลัวข้าอยู่....ท่านอาครับ ชั่วชีวิตที่ผ่านมานี่ข้าค่อนมั่นใจว่าหน้าตาข้าดูเป็นมิตรนะครับ อย่างน้อยก็ไม่เคยมีใครกลัวข้าล่ะ ปฏิกิริยาของเจ้าเม่นนั่นทำเอาข้าเสียความั่นใจไปนิดนึง แต่เอาเถอะ นั่นไม่ใช่ประเด็น

    ข้าเคยเจอครึ่งสัตว์มาไม่น้อย แต่ครึ่งสัตว์ชนิดที่พูดได้นี่ข้าเจอเจ้านี่เป็นคนแรก หลังจากปลอบกันอยู่นาน เจ้าเม่นน้อยก็เริ่มคลายความหวาดกลัวลง มันนำทางข้าไปยังหมู่บ้าน ที่นั่นข้าเจอครึ่งสัตว์ตัวเล็กบ้างใหญ่บ้างเดินกันให้วุ่นไปหมด เจ้าเม่นพูดอะไรบางอย่างเกี่ยวกับการถูกโยนเข้ามา และการกลับออกไปให้ข้าฟัง มันออกจะฟังไม่รู้เรื่องสักหน่อยแต่ก็รู้สึกได้ว่ามันเป็นสิ่งสำคัญ

    ดังนั่นนะครับท่านอา หากท่านมีเวลาว่าง(ซึ่งข้ารู้ว่าเมื่อข้าเล่ามาถึงตรงนี้แม้ท่านจะยุ่งยังไงท่านก็จะว่างมาหาข้าแน่นอน) กรุณามาหาให้เร็วที่สุดด้วยครับ ข้าจะรอท่านอยู่ที่เซมลิน อย่าถามข้าว่าทำไมต้องเซมลิน ข้าก็บอกไม่ได้เหมือนกัน เจ้าเม่นน้อยนั่นสะบัดขนใส่ข้าจนข้าตกลงไปในพายุหมุน แล้วพอข้ารู้สึกตัวอีกทีข้าก็มาโผล่ที่เซมลินแล้ว

    ข้ารู้ว่าท่านไม่อยากให้ข้าอยู่ที่เซมลินนานนัก และถ้าเป็นไปได้ตัวท่านเองก็ไม่อยากเหยีบยเข้ามาที่นี่เหมือนกัน เพราะมันเป็นบ้านเก่าของท่านพ่อ-ท่านแม่ ที่มีท่านปู่กับท่านยายที่ข้าไม่เคยเห็นหน้าอยู่ แต่ว่าข้าไม่อาจไปไหนได้จริงๆ แผลที่โดนขนของเจ้าเม่นน้อยนั่นสาหัสกว่าที่คิด และมันก็ทำให้ข้าไปไหนไม่ได้นอกจากนอนกลิ้งเล่นอยู่ในโรงหมอ

    เอาเป็นว่าข้าจะรอท่านอยู่ที่เซมลินจนกว่าแผลข้าจะหายนะครับ แล้วเจอกันครับ

รักเสมอ
หลานท่าน
   
ปล.กรุณาอย่าให้ท่านพ่อ-ท่านแม่รู้เป็นอันขาดนะครับว่าข้ามีเหตุต้องนอนแหมบอยู่ในโรงหมอ ไม่งั้นท่านทั้งสองได้แห่มาเยี่ยมข้าถึงที่นี่แบบไม่เกรงท่านปู่-ท่านยายแน่

ปล.2ข้ามีบางอย่างที่ส่งไปกับแฟนซีไม่ได้อยากให้ท่านดูด้วย เพราะฉะนั้นกรุณามาให้ได้นะครับ
 
 
 
--------------------------------------------------------------
 
ผปค.อยากหิ้วเม่นน้อยกลับลอมฟูรีสด้วย //งอแงๆ
 
สรุปโดยย่อนะฮะ
 
ลิซไปเกาะด้วยเรือหรูหราไฮโซจากตั๋วที่ได้จากท่านอา
เลือกเดินไปตามชายหาด
แต่โดนเด้งกลับมาจุดเริ่มต้น 2 รอบ
รอบ 3 โดนเด้งไปรูทป่า
เจอเม่นน้อย
ไปหมู่บ้านครึ่งสัตว์
เม่นน้อยสะบัดขนใส่ ตกลงไปในพายุ
รู้ตัวอีกทีก็มาโผล่ที่เซมลินแล้วโดยมีขนของเม่นน้อยปักอยู่ที่ขาเป็นที่ระทึก
ปัจจุบันนอนเล่นอยู่โรง'บาล เพราะขนของเม่นน้อยทำพิษฮะ
 
ขอบคุณที่อ่านมาถึงตรงนี้นะฮะ
 
เจอกันเอนทรี่หน้าฮะ
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

โถลิซ นาย..เจ็บขามากไหม คราวนี้เราได้จะได้เห็น(?)ท่านอาแบบไม่ต้องส่งจดหมายแล้วสินะ 

#5 By ★ f a v o z ★ on 2012-10-17 23:02

อ่านผ่านๆ ทีแรกนึกว่าลิซเจ็บตัวเลยอยากอ้อนท่านอา
/เดินไปล้างและขยี้ตาก่อนอ่านใหม่ทันที

#4 By GoMuth on 2012-10-16 09:50

//จับมือเพื่อนร่วมชะตากรรม เม่นน้อยน่ารักมากเลยเนอะ XD

#3 By + Cygnu$ + on 2012-10-15 17:14

แง ไม่เป็นไรค่ะ เอาไว้โอกาสหน้าเนอะ

#2 By little_pinkhood on 2012-10-15 10:58

แง้ ขอโทษนะคะที่ชวนโคกัน แล้วไม่ได้โคเลยนะคะ v_v
เจอเม่นน้อยอ่ะ อยากเจอมั่งงง ฮือออ

#1 By Vampire_Ririn on 2012-10-15 09:06